( بقیه اش را نمی گویم ! )

ناپرهیزی کودکانه ام را چشم می پوشی ؟!

می دانم که به یاد داری روزهایی که جز تو کسی نگاهم را تجربه نکرد و جز تو کسی

صدایم را نلرزاند !

یادت هست آن روز را که برای دلتنگی ام باران فرستادی ؟

و آن روز را که من " حس یک کبوتر سفید " را از آسمان به امانت گرفتم ؟

یادم هست که به یادم بودی !

یادت هست که به یادت بودم ؟

من اما ... به این مهتاب تنهای آسمانت سوگند یاد می کنم ، که یادی در یادم نماند !

همه اش را به خودت می سپارم ...

" حس یک کبوتر سفید " دل دریایی می خواهد و نگاه آسمانی ...

اما اشک های من قدر یک دریا نمی شوند !

یادم هست که گفتی بی تابی را تاب نمی آورم ! راست گفتی . تب مهر عجب دردناک

است ...

همه اش تقدیم به تو ... فدای تو ...

باز هم برایم لبخند بزن !

دستان لطیفش را بر چشمان بی قرار من گذاشت تا نبینم آن چه بیتاب ترم می کرد . نبینم

آنچه پرتابم می کرد به دورها .

وارد شد تا " من "  خارج شود . نه ! " من "  خارج شد تا او بیاید .

آمد که بتابد بر تنهایی ام و در آغوش بگیرد ستاره ی مهر تو را . خدا آمد که بماند . پس

" من " حق ورود ندارد . نباید بیاید ! اگر با او آشنا بودی به خدا بسپارش . دیگر او را